Bedrijfsleiders van commerciële tv en telecom-bedrijven, maar ook andere bedrijven, zijn zó geldgeil, dat zij gewetenloos overdags het denken, het gevoel en de wil van - ik heb geen kinderen, maar ik noem ze toch 'onze' - kinderen bombarderen (onoverdreven, zelfs in elke reclame-break in een jeugdfilm 'Felicity' op net 5 nu, 's middags) met onophoudelijke reclame voor 'Baby on' , 'Love on', 'Ben jij een Beest in Bed?', 'Is jullie relatie een goede combinatie?' (o.i.d), etc. In minstens één ervan wordt zelfs een porno-stem gebruikt.
Dat zullen vast brave burgers zijn, liefhebbende vaders (en moeders?), hardwerkende werknemers. Niets op aan te merken, dus ... En ze kunnen goed samenwerken. Da's duidelijk. Ook zijn ze mogelijk héél succesvol. Ze respecteren de normen en waarden van deze samenleving. En de regering heeft die gelukkig hoog in haar vaandel staan. Die zijn niet tegen pornoficatie,  het zijn blijkbaar lullo's en kutta's. Prima, hoor, dat porno exploiterende bedrijven al vroeg 'de markt' (jongens en meisjes) 'rijp' maken voor latere consumptie.

En dan: de onzinnige NUON-reclame 'Energie is mooi.' (O, ja? Ook bommen?) in de reclame-break van deze jeugdfilm: een knappe jonge jongen die praat over toen hij een kind was, over schuimend water, een trillende wasmachine waarop hij graag zat, en zijn moeder die dat leuk vond, ook nogal eigenaardig. Luister eens naar zijn stemgebruik en de muziek. Kijk: Dan wordt ineens duidelijk, wat de doelgroep is en wat de bedoeling is van de reclame. En ook, waarom het in een romantische jeugdfilm is geplaatst: De film dient als aandachttrekker en als ontwapening, om de harten te veroveren van de kinderen. En als ze dan helemaal 'in de stemming zijn' forceert NUON zich hun geest in, om daar een plekje in te nemen, met niet alleen een positieve, maar zelfs een lieve, romantische associatie, van een goede wereld, goede volwassenen, met mooie jongens en meisjes.

Het doet me pijn. Dat reclame zintuiglijke, emotionele & rationele verleiding is, zelfs misleiding en bedrog kan zijn, dat wordt - ook tot mijn verdriet - allang goed geacht. Dat blijkt wettelijk te zijn en in overeenstemming met de gedeelde normen en waarden van Nederland(-ers). Nu blijkt, dat de gemeenschap van volwassenen in Nederland, ook die van vaders en moeders van kinderen en tieners, het goed vinden, dat onze kinderen verleid en gehersenspoeld worden tot consumptie van romantiek en sexualiteit e.d. en tevens gepornificeerd worden tot het beleven van romantiek en sexualiteit e.d.  in het samenleven op die manier. Bàh!

Overigens: de jeugdfilm zelf, 'Felicity: an american girl adventure', waarin ik zappend terechtkwam, boeide me direct door het goede acteren, waardoor ik de neiging om het weg te zappen (omdat het een romantische, feel-good kostuumfilm is voor kinderen) weerstond. Ik vond het verrukkelijk. Door diverse scènes, het karakter van de hoofdrol, en .... o.a. door de normen en waarden die erin aan de orde kwamen ... Vrijheid van mening, vrijmoedigheid, tolerantie van andersdenkenden, thema's van patriottisme/loyalisme, vertrouwen wekken met geduld, kwaad niet met kwaad vergelden, vergevingsgezindheid, begrip voor woede 'Words spoken in the heat of anger, are not from the heart.', kriterium voor een besluit: zoiets als 'Iets willen, omdat je iets anders niet wilt, is geen goed gemotiveerde keuze.'  (Heb later gekeken naar joetjoebs ervan: weerzinwekkend mierzoete nadruk op 'Ben & Felicity' en de jurkjes en het paard en zoetgevooisde muziek ipv info of scènes uit de film. Ach ja, ook daarachter zitten commerciële belangen: een serie dure 'American girl' poppen, met o.a. de 'Felicity doll' e.a. koopwaar, merchandising.)

Daarom zou ik de film, graag laten zien aan een kind. Als dat alléén zou kunnen met de opgedrongen, verleidende, voornoemde reclame: Echt niet!

Annoying chats on TMF spoil the ènjoyment of performances by MJ. Simple solution: tape paper, a cloth, tape or whatever on the screen ( >>> )Ik ergerde me aan de TMF-chat-berichten tijdens de uitzending van videoclips van MJ. Jij ook? Ik erger me niet meer.
Simpele oplossing: plak een strook papier, lap, tape o.i.d. op het scherm. ( >>> )

Maanden geleden dacht ik 'Als Michael zou sterven, dàn komt het collectieve schuldgevoel en het besef van hoe groot hij is, en hoeveel we aan hem te danken hebben, hoe belangrijk hij is/was in ons leven.' en ik werd doorweekt door tranen ( --> )
Dank je wel, Michael, voor je prachtige muziek, je teksten, je dans, je beelden, je tere stemgeluid. Dank je wel, lieverd. Jij hebt niet de behoefte (noch het vermogen) me te horen, maar ik heb wel de behoefte het je te zeggen.

P.S. 0906271446: hoop dat ongeveer de hele wereld naar 'Earth Song' (hartekreet), 'Heal the world' (tedere stem!), etc. gaat luisteren en de liederen adopteert.
Misschien dat mensen nu meer naar MJ gaan luisteren, nu hij dood is ... Betekenisvol leven en zelfs nog een betekenisvolle dood?

P.M.: Er bestaat m.i. schoonheid van inhoud versus (of conflicterend met, dan wel in overeenstemming met) die van de vorm.

Vanavond lekker een herhaling van een aflevering van de detectiveserie 'Midsummer Murders' gezien.
Tijdens deze aflevering vielen me herhaaldelijk weer de mooie beelden en geluiden op. ( Klik voor meer: )Jammer genoeg werd ik daarna via tv/n2/avro/Opium op Oerol, afl.3 herinnerd aan het Appeltheater. ( Klik voor meer: )

Opvallend vaak kom ik terug bij het thema 'geluk'. Omdat het gevoel zelf me dagelijks vervult.
Leuk voor mij. Ook al weet ik het wel, het stoort me niet, dat ik aan het geluk, zelfs overleven, of herstel van ziekte, etc. van anderen meer zou kunnen bijdragen dan ik doe. ( Klik voor meer: )

Geluk is .... 's ochtends de was ophangen, weer een wasmachine vullen, de zon belooft wat, enkele ramen zemen, luisteren naar Bryan Adams (I do it for you, Please forgive me, Cann't stop this thing we started, etc.), zo nu en dan even dansen, kijken naar de bladeren van een boom - zo mooi die kleurschakeringen en hoe de blaadjes relaxed of anderszins soepel hangen -, rondkijken in m'n woning die ik weer 's heb laten verslonzen en het een heerlijke woning vinden, me lekker licht & los in de scharnieren voelen bewegen, foto's bewerken die minder dan middelmatig zijn en ze mooi genoeg vinden (lekker niet consequent in m'n perfectionisme) ....

Happy.

De zon schijnt, m'n buik borrelt van vréugde (vreugdevol, wel - ahum - vruchteloos), Bryan Adams zingt voor me, na Michael Jackson, m'n lijf ademt, niet slechts mijn longen, m'n voeten tintelen. Verliefd? Of gewoon de lente? Nah, nee. Het lijkt wel of ik me bevrijd voel.

Misschien is dat ook wel zo.
't leven is heel simpel als je simpel leeft. Nee maar, hoe ondiep. ( 'n klikje voor meer: )

tv/n2/vpro/'Tegenlicht'/'Partijtje vrijheid'

'k heb eerder gelezen en gehoord over de naïviteit van linkse intellectuelen.
Ze dachten het volk te kunnen verheffen. Dat volk wil(-de) helemaal niet verheft worden tot verhevenheid.
( Klikje voor meer: )(Er was meer van waarde, maar dit was voor mij van praktisch belang. Overigens: Rob Wijnberg kende ik nog niet. Verdomd heldere, bondige betogen. Petje af, eh, oh nee, 'Chapeau!' natuurlijk cultuurlijk. Ik was en ben hem dankbaar.)

Onderdelen: Aanleiding - Ikzelf als dader - Zo ik ontmoette, doe ik - Sommige mensen combineren slecht - 'Das Experiment': vernedering in plaats van, of als vorm van, geweld - Het ontzeggen van invloed - Frustraties en geluk

Aanleiding

N.a.v. < enerzijds: 'Das Experiment', film op BBC2 za.na. (zie ook: Stanford (Prison) Experiment)
           < anderzijds: persoonlijke recente ervaringen met
              - eigen onnodig onaardige reacties: onnodig aanvallend, afwijzend, vernederend,
              - onnodig onaardige (dito) reacties van gezinsleden
              - onnodige kritiek ('aanval')  van iemand op werk van een groep
              - negeren, niet van mijn persoon, maar van mijn ideeën.
Het grijpt allemaal in elkaar. Maar hoe?
Kunnen deze fenomenen elkaar verduidelijken misschien? Waar te beginnen? ( Meer: )

tv/hetgesprek/HARDTALK/Soedan/president/Omar Al-Bashir (interview door Zeinab Badawi)( Meer: )
Wat en wie moet ik geloven? Wanneer ben ik naïef? Als ik de west-europese media en dito andere (politieke) instanties geloof? Of als ik een zittende Afrikaanse president geloof, 'het eerste zittende staatshoofd dat door het Internationaal Strafhof wordt vervolgd. ( Meer: )
Ik vind, dat het de taak is van journalisten, om niet slechts wat fragmentjes te gebruiken om een stelling in te nemen, maar om  UIT TE LEGGEN DÀT EEN SITUATIE COMPLEX IS, DAT VANALLES NIET BEKEND IS,  WÀT COMPLEX RESP. NOG ONBEKEND IS, EN, VOORAL, WELKE BELANGEN(-GROEPEN) EEN ROL SPELEN.
Zo brutaal als de Ruandese radio groepen mensen tegen elkaar opzette, was volgens mij slechts een extreme gradatie van wat massamedia, ook de onze, geneigd zijn om te doen: (soms zelfs éérst) een standpunt/mening innemen, en fragmentjes als illustraties hanteren.
( Meer: )

Probleem met wetenschap: 'Hoe wetenschappelijk of rationeel kan handelen zijn?' (stelde Habermas die vraag?) Heb er ooit een studie-onderdeel over gekozen. (In 'Methoden en Technieken van Psychologisch Onderzoek': Adri Smaling gaf toen heel rustig een prachtig, adequaat antwoord op kritiek van een studente op de literatuur: 'Ja, die is niet goed. Maar het is zo moeilijk, om iets beters te schrijven.') Daarin werd het voorbeeld genoemd van in de werkelijkheid te bepalen of een bepaald persoon een bepaalde ziekte kan hebben, het risico te bepalen of een (be-)handeling zal resulteren in genezing of niet, e.d.
Daaraan moest ik denken toen ik gisteren op tv een actualiteitsprogramma zag over maagverkleiningsoperaties in Emmen, waaraan dit jaar 3 of 5 mensen al waren overleden. Bleek, dat mensen vóór zo'n operatie al dan niet worden geïnformeerd, dat zij een kans hebben van 2% om te overlijden. 'Tsjaa, en dan denken mensen, dat zij bij de overige 98% horen.' Ik besefte, dat - mijns inziens - zg. wetenschappers en artsen met die informatie eigenlijk moreel verwerpelijk handelen, omdat zij die foutieve redenatie van de leek kennen.
( Meer ... )

Ik werd vervuld van intense haat, toen ik hiernaar keek. 'Fuckin' nazis, the americans ....' zei ik herhaaldelijk bij het machteloos toezien van een verdomd goed gemaakt docudrama. ( Meer ... )Guantanamo is dan formeel beëindigd door Barack Obama, en daarmee misschien ook de martelingen.
En de tijd van Bush, Cheney, Wolfowitz enzo zijn voorbij, gelukkig.
Maar mensen blijken telkens ellendige kwellingen te verzinnen en uit te voeren. Dat verplaatst zich slechts in ruimte en tijd.
Dat verandert voorlopig niet. Bah. Mensen zijn zowel verrukkulluk als 'verschrukkulluk' (Rempo Campert).

't weekend terugblik op de week:

Ik besef, dat ik problemen, die ik niet heb, problemen van anderen, naar me toe trek, en mezelf ermee belast. Ik kan niet mezelf los zien van anderen, lijkt het wel. Zo van: daar houd ik op, en daar begin jij. ( Meer ... )Ik besef, dat ik mezelf ook wel dom vind in me uit te sloven in werk, waarvan alleen ik het nut inzie. Ik betreur het geenszins, omdat ik er plezier in had, maar ik wil de komende week eens proberen om mezelf te beperken tot mijn eigen verantwoordelijkheden. ( Meer ... )Zou het mij lukken om 'de boel de boel te laten' om me heen? Niet in te grijpen? Ik zou het geweldig vinden, als ik dat zou kunnen.
Wat zou het leuk zijn om een - illusoir natuurlijk - superioriteitsgevoel te kunnen ontlenen aan het toezien hoe anderen niet goed functioneren ... In plaats van me aantrekken dat kansen gemist worden, een lagere kwaliteit werk geleverd wordt of inefficiënt gewerkt wordt.

Alsof ik zo geweldig ben in mijn eigen werk, mijn eigen verantwoordelijkheid.
Twee spreuken:
- 'Het is beter je eigen werk onvolmaakt te doen, dan het werk van een ander volmaakt.'
- 'Wie in zijn eigen tuin wiedt, ziet het onkruid van een ander niet.'( Meer... )

Op mijn werkplek worden weinig grenzen gesteld aan m'n betweterige bemoeizucht.

En zo ben ik helemaal in m'n element: ik kan tussendoor vanalles uitzoeken, ordenen, verfraaien, initiatieven (tot b.v. het informeren van mensen) die bovengeschikten niet nemen, of net iets verzorgder, leuker iets vormgeven, etc.
Ik ben stomverbaasd dat mensen niet - als vroeger - geïrriteerd reageren, maar integendeel zelfs kunnen grinniken of vergevend hun hoofd schudden om ’t vrolijke fanatisme. Toegegeven: De meeste initiatieven worden niet meer dan toegelaten. Wonderlijke combinatie: Ik word zowel niet zo serieus genomen (zakelijk) als gerespecteerd (persoonlijk). Héél summier is heel even een waardering. Maar daar doe ik het ook niet voor. Het werken naar eigen inzicht is beloning an sich. En daarnaast het zien van de resultaten, of dat dingen die ik maak worden gerealiseerd, aangenomen: Want:

Ik zie dat het goed is.

Tot nu toe reageren zowel bekenden als onbekenden op het werk heel lief en vrolijk op mij, en ze voelen zich vaak op hun gemak. Laten zich kennen. Heerlijk. Zelfs gevoelige momenten pakken goed uit. Het lijkt dat ik krediet heb bij mensen. Ik kan - nu nog - een potje breken.
En dat kan dus - zoals vroeger in groepen - veranderen, als ik mijn wil - mening en wensen - belangrijker blijf vinden, dan wat anderen van mij vinden.
Iets is wel veranderd: Ik denk minder in termen van buigen of barsten. Zo van ‘Ik barst liever, dan dat ik buig.’ De andere attitude wordt mooi belicht vanuit de uitspraak en titel van een boek: ‘Liefde is angst laten varen’

 Liefde in plaats van angst

 a. Ik draag nu geluk, liefde en respect in me (in die volgorde van ontstaan, geloof ik), vanwaaruit ik nu vaker spreek of waar ik - zonodig - uit kan 'tappen', omdat de toegang niet verspert is. Dus ik wil wel buigen voor mensen. En ik zie mijn ideeën nu niet meer als alleenzaligmakend. Voel me zelfs trots en bevrijd, als ik een idee - vanuit dat ‘zijn’ - kan intrekken, veranderen, voor me houden, het relatieve belang of de relatieve waarde ervan inzie, of zelfs inzie dat het slecht is. Ja, onthechting, hè …
En mensen die mijn ideeën maar niks vinden, zijn daarom niet onaardig. Ze blijven aardig. Dat zie ik meer dan vroeger. Ik hoef hen niet als kinderen met het badwater weg te gooien. Net zo min als zij mij weggooien als ze op enig moment over iets mij vervelend vinden of met wat ik wil of vind het niet eens zijn.

b. Ik ben nu niet (zo) bang voor afwijzing. Het roept wel even spanning op, als ik het zie en/of voel, en die onaangename, onbehaaglijke spanning kan dan een half uur of anderhalf in m'n lijf blijven hangen. Maar ik kan het plaatsen en maak me - met mijn hoofd - geen (kop-)zorgen erover: Ik laat het gevoel wegebben en zichzelf oplossen. Het enige 'probleem' is het tijdelijke gevoel van spanning, dat niet aangenaam is. Ik barst niet. Ook omdat ik niet automatisch in de alarmstand klik, als iemand kwaad op me wordt of me anders afweert. Ik blijf in dat soort momenten vaker ontspannen. Ik wil graag - of all people, nota bene - Albert Verlinde citeren, maar ik weet niet meer precies hoe die 't zei, eergisteren op TV/ned2/MAX/ 'Tijd voor Max'. Hij was een gast en over mensen die kwaad op hem werden zei hij zoiets als: 'Ach, daar maak ik me niet druk over. Bij allerlei andere kwesties worden ze niet kwaad en dan ineens over een ding wel, dan hebben ze gewoon een 'reden om kwaad op mij te willen zijn, een reden die niet echt iets met mij te maken heeft'. Zoiets zei-d-ie, geloof ik. Misschien samen te vatten met: 

Wie kwaad op mij wordt, wordt gedreven door een verborgen motief, dat losstaat van mij.  :P

Ik heb nog steeds moeite met mezelf te accepteren in m'n ENORME DOMINANTIE, BEMOEIZUCHT, BETWETEN. Omdat ik weet, hoe VRESELIJK IRRITANT die eigenschappen zijn voor anderen.
Ik vind jammer, nog te merken, hoe ik al dwingend ben vanaf het moment dat ik het woord neem, als ik iets vind of wil. Maar het wordt me niet kwalijk genomen! Het lijkt wel, dat - integendeel tot vroeger - ze mijn hart erin voelen. Ik voel, dat we contact maken. Dat er een flow is.
En wat als het - weer - omslaat? I'll still be standing.
Moet ik me schamen, dat ik nu pas deze ontwikkeling doormaak? Echt niet.
Hooguit kan ik mededogen voelen voor de onhandige, gradueel ernstiger gehandicapte, die ik was, dan ik vandaag nog ben.

Perfectionisme

Mijn initiatieven betreffen overigens bescheiden attenties, versieringen, zorg aan iets, stijl e.d. Details vaak. - Zal wel de horoscopische Maagd in mij zijn - Geniet intens zelfs van het perfectionisme dat me drijft. Kreeg van m'n vader mee: 'Iets dat waard is om gedaan te worden, is het waard, goed gedaan te worden.' Bekt niet lekker, soit.

Dat ik als mens niet perfect bèn,
daaraan kan ik maar niet wennen.

Maar gelukkig accepteer ik wel dat mijn producten niet perfect zijn.
Ik kàn ook doorgaan met perfectioneren omdat ik verbetermogelijkheden zíe. Voel soms wel een beetje spijt als iets afs onaf is, maar ook de lol van: 'Wow, 't kan nog beter. Kikkùh!' Het zíen daarvan. Ja, misschien is het perfectionisme in het proces van het ontwikkelen van iets wel het grootste genot. Die momenten van inzicht: 'Zo kan 't beter!' En de onderwerpen lijken zelfs van ondergeschikt belang. Ik kan enthousiast zijn over de onbeduidendste dingen. Daarin bèn ik onbetekenend, maar voel ik mezelf niet onbenullig, juist blij, want dat betekent:

Het geluk is voor mij voortdurend dichtbij.

Mijns inziens maakt mijn perfectionisme van mij een betweter, ook jegens anderen. Dat heeft een prijs.
In mijn omgeving zie ik nl. ook verbetermogelijkheden ... Maar verdomd, de prijs - voor anderen lastig & teveel zíjn en gevonden worden, en worden afgewezen - is het wel waard. In deze periode van m’n leven sta ik telkens bol van enthousiasme, en van plezier, geluk. En als het erop aan komt:

Liever al-een dan samen-horig.

Want in m’n eentje kan ik liefde en geluk voelen - en voel ik me zelfs zonder man een sexueel wezen en aantrekkelijke vrouw ; ) 

God is supposed to have created the earth and mankind.
He created a woman and a man (the raw material for the woman). That would be enough cause for drama  ...
He created life and he created death.
He created uncontrolable weather, therewith uncontrolable supply of food and water, and in mankind he created the need for food and water, the need for warmth and some humidity in the air, but over all a dry place to stay.
( More ... )What brings me to another subject I want to write about some time:
Maybe lack of love would be less of a problem, if there wouldn't be a lack of rationality: people just not thinking (clearly). Religion being one of the signs.
Just imagine a world with love and/or rationality: it would be so different. There might be no (need for)  religion at all. And God? At best just another unidentified alien somewhere in space.

Wil iemand s.v.p. tv-interviews analyseren op onbeantwoorde vragen e.a. tactieken?
De trucs van geïnterviewden om vragen niet te beantwoorden zijn allang bekend, dus kunnen dan makkelijk worden herkend.
Het zou zo mooi zijn, als geïnterviewden daarin zouden worden ontmaskerd.

B.v. in 'Buitenhof' vragen aan GELDLINK: 'Wist u A van B op tijdstip C?'  - 'Ach, iedereen wist zoiets als A allang.'
Na nog zowat nietszeggende antwoorden, haakte ik af, en hoorde even later hem zeggen tegen Peter van Ingen:
'Dit was een antwoord op uw vraag!' zei hij. En Peter zweeg, respectvol. Waarom zei hij niet: 'Nee, dat heeft u niet. U heeft slechts gepraat naar aanleiding van.' Ik weet natuurlijk niet of op dat ene moment dat gold of niet, maar er zijn vele momenten waarop dat terecht kan gezegd.

De vrager bepaalt of een vraag beantwoord is, niet degene die antwoordt!

Mocht iemand mijn medewerking kunnen gebruiken bij het analyseren, dan zou ik dat graag doen.
(Momenteel hebben andere kwesties voorrang, dus daar ga 'k zelf niet aan beginnen.)

Ik ben een bloedserieus type. Ook al zie ik in alledaagse situaties regelmatig iets grappigs.
Het meest serieus ben ik o.a. in contact met m'n even bloedserieuze moeder.
Nog steeds hebben wij in de weekenden dat ik haar bezoek felle woordenwisselingen zelfs. Dan kunnen we elkaar vaak niet uitstaan. Al stel ik met enige trots regelmatig vast, dat ik m.i. mezelf minder vaak opwind, dan dat zij dat doet. Vroeger hadden mijn vader en ik elk een kort lontje. Nu hij geruime tijd dood is, blijkt mijn moeder het ook te hebben. Haar generatie moest zich als financieel afhankelijke gedeisd houden. Nu, in relatie met haar dochter, is er een andere dynamiek op gang gekomen.
Een aantal van die confrontaties wordt tot beider blijdschap toch ook steeds korter en/of redelijker van toon.
Al is mijn moeder nog erg hardnekkig in mij verwijten willen maken, als zij ergens gefrustreerd over is. En ik even hardnekkig in mij daartegen te verweren. B.v. dit weekend: Al ruim een jaar lang - om schijnbaar wisselende oorzaken - weigert haar PC zich te verbinden met het internet. Ik noem de foutmeldingen en zij wil de boodschapper vermoorden. Zij vindt dan dat ik 'negatieve geluiden' uitbreng. Nu heb ik natuurlijk inderdaad wel 'negatieve geluiden' voortgebracht, maar net niet op het moment dat ik - zakelijk - weergaf wat haar PC vanmiddag aangaf ....
Ik ga er nog niet goed mee om. Wil dan dat ze toegeeft, dat niet ik negatief ben, maar haar PC  ... En zij haar frustraties op mij afreageert. Maar echt, dat lukt me niet. Zelfs niet als later de situatie omdraait en zij voor de PC zittend problemen signaleert en ik haar 'negatieve geluiden' noem ...
Moet ik daar dan anders mee omgaan? Ach, ze blijft niet meer zo lang kwaad om niets, als ze vaak deed. Beiden relativeren we een en ander meer, of laten iets gewoon los.
En verder schieten we ook vaker samen in de lach om inzichten en situaties die we meemaken. Da's bijzonder en hartverwarmend. En ontspannend natuurlijk. Het doet me goed. En haar ook.

Ik geneer me er niet voor dat ik het geruststellend vind, dat ik enkele keren rond de 120 scoorde en nu 126.
Erger nog: Ik doe heel erg m'n best om te proberen hoger te scoren,
maar het lijkt dat de test goed afgewogen is en telkens hetzelfde meet. Of datzelfde dan het IQ is ... ach ...
Mijn streven héél langzaamaan een liever mens te worden, en minieme succesjes daarin, doen me ook goed.

Godverzegodverzegodverdòmme. 'k heb zelf een goeie dag gehad, maar dan zie ik op TV dat het zoveelduizendste incident door het journaal en actualiteitsprogramma's UITGEMOLKEN wordt met 'Verbijstering en Verdriet/', 'Ik sta hier voor ....', 'Hij zag er zo en zo uit ...', 'Wat zóuden zijn motieven kùnnen zijn ....' en nog zo wat gespeculeer, en zomaar wat mensen wordt gevraagd naar wat ze voelen - 'Het had mij ook kunnen gebeuren.' - en 'achguttegut, dat dit kàn gebeuren', etc. etc. Het schijnt, dat mensen verdrietig reageren en geschokt. O, jaha??? 
We kennen het script nu wel.
Ja, hèhè! Op deze wereld gebeuren verrukkelijke en verschrukkullukke dingen. Dat wéten we alláng. Erge dingen gebeuren. Da's op zich geen nieuws.
Als een gek of wraakzuchtige kindertjes in een Vlaamse kinderdagverblijf vermoordt, is dat intèns, onpeilbaar díep tragisch. Ja. Dat kan wel in het nieuws, al vind ik het onzinnig. Maar daar hoeft geen garen van gesponnen te worden. Het is niet van ALGEMEEN MAATSCHAPPELIJK BELANG, om van alle kanten allerlei details erbij te halen. En te vertellen, wat allemaal nog niet bekend is, of zelfs dat anderen te laten vertellen.
TV-journalisten: bàh!!!! Alsof er niets gebeurt, dat relevant is voor ons allemaal. 

Informéér ons!

Bezorg ons geen verhaaltjes waarvan we opgewonden kunnen GutteGùtteGùtte. Gedutroux-gedut. Dwepen met emoties. Aangedaan doen.
Gedverdèmme, wàt een stòmme taakopvatting! Wat een erger dan waardeloze bijdrage aan de wereld.
't is iets van ons afnemen, zoals FOCUS, ORIËNTATIE op wat werkelijk nationaal van belang is, en ons informatie onthouden, dat belangrijker is. We worden misleid, afgeleid, door nota bene journalisten ...

Al is het al enkele jaren zo, dat ik me regelmatig intens gelukkig voel, blijft het me verbazen.
Het ìs er telkens gewoon. Ik krijg het wel heel erg letterlijk in de schoot geworpen, dat navelgeluk.
'Vasthouden!' zei een man en vanzelf zei ik: 'Hoeft niet. Als ik het even kwijt ben, vind ik het wel weer.' (Ik kan soms irritant bijdehant reageren, maar de gedachte kwam nou eenmaal direct op.)
Tientallen jaren heb ik geluk gezocht in lukken, en sinds ik ooit aanvaard heb mislukt te zijn in wat ik dacht dat belangrijk was,
blijkt lukken voor geluk niet belangrijk. Lekker in je vel zitten lijkt doorslaggevend. Naast natuurlijk 'het goed hebben'.

Hans Dorresteijn zei eens: 'Ik ben niet gelukkig, maar ik weet, dat mijn leven zin heeft.'
Da's ook mooi. Dat-ie dat levensgevoel vormgaf in woorden, en het daarmee erkende, dat was al mooi, maar ook voor zichzelf te beslissen, dat je leven zin heeft. Punt. Dat maakt het niet gelukkig zijn niet meer zo belangrijk, misschien. Je 'kunt ermee door'.
Andersom maakt mijn gelukkig zijn, het zinloos zijn van mijn leven niet meer zo belangrijk.
In veel opzichten een goed mens zijn, doet er ook wel toe.

De laatste maanden ben ik  verrast te merken, dat ik liever en respectvoller met mensen omga, dan ooit.
Niet continue, maar wel vaak. Ik ben niet meer 'alleen maar kritisch'. Ik wil wat meer rekening houden met wat anderen vinden.
De lieve reacties die ik terugkrijg, en dat mensen hun hart openen, verwarmt m'n hart. Dat doet me goed.
Al besef ik wel: 't is doordat ik gelukkig ben, dat ik zo kan zijn èn mensen me graag zien.
Wie ongelukkig is, reageert anders en die willen mensen sowieso liever niet zien.
Juist als je mensen niet nodig hebt, zijn ze geneigd, aardig tegen je te zijn.
En als je mensen wel nodig hebt, zijn ze niet zo geneigd, aardig te zijn.

(Behalve als je alle zeggenschap afstaat aan een zg. redderstype. Die zijn dol op zo'n rol, maar da's een ander onderwerp. )

Iets heel anders zomaar even: Tv-programma 'Kamphues boeit': Pijnlijk. Heel erg vind ik dat.
Hij kan mensen letterlijk en figuurlijk ontwapenen, zo ook een andere interviewer die eerst Taxi deed, en nu op Schiphol 'heel betrokken' mensen interviewt. Zij nemen zichzelf als maatstaf, als norm. Eng. Hun ontwapenende kwaliteit misbruiken ze om mensen te overvallen in hun privacy, en Kamphues meer nog, in zelfs hun lichamelijke vrijheid. Akelig. Zo iemand respecteert geen grenzen meer.
Man Bijt Hond balanceert ook op en over de rand telkens. Ik kijk er graag naar, vind een en ander wel goed. Maarre ....
Mag alles maar, als het maar op TV komt? Mogen 'mensen van TV' zomaar alles? Machtsmisbruik vind ik 't. Intimidatie. Aanranding.
Ik geloof, dat het mogelijk is, dat mensen niet besèffen dat ze aangerand worden, maar dat later wel zo voelen.